რა იმალება ხსნად ყავაში: რატომ არის ის მავნებელი ჯანმრთელობისთვის და როგორ ამოვიცნოთ ფალსიფიკაცია

ხსნადი ყავის ისტორია 1890 წლიდან იწყება, როდესაც დევიდ სტრანგმა ეს პროდუქტი შექმნა და დააპატენტა. თავდაპირველად ის „Strang’s Coffee“-ს სახელით იყიდებოდა. არსებითად, ხსნადი ყავა წარმოადგენს წინასწარ მოხარშული და სპეციალურად დამუშავებული ყავის მარცვლებს, რომლის მოსამზადებლადაც მხოლოდ მდუღარე წყლის დამატებაა საჭირო.

თუმცა, პოპულარული ერთჯერადი შეფუთვები (რომლებშიც დაახლოებით 1.8 გრამი ფხვნილია) ხშირად შორს არის ნამდვილი ყავისგან. ექსპერტების ვარაუდით, ასეთ პროდუქტში ხშირად გვხვდება სოიო, ბარდა, შვრია, ქერის ალაო, სხვადასხვა მცენარეული კომპონენტები, სტაბილიზატორები და სინთეტიკური კოფეინი. ზოგჯერ სასმელს გემოს გასაუმჯობესებლად კაკაოს ან დარიჩინსაც უმატებენ, რაც ჭიქის ძირზე ნალექის სახით ილექება.

სამედიცინო გამოცემები და Healthguide.net-ის მონაცემები მოწმობს, რომ თანამედროვე ხსნადი ყავა ნატურალური ნივთიერებების მხოლოდ 15%-ს ინარჩუნებს, დანარჩენი 85% კი სხვადასხვა დანამატზე მოდის. ასეთი პროდუქტის ხშირმა მოხმარებამ შესაძლოა სერიოზული პრობლემები შეუქმნას გულ-სისხლძარღვთა სისტემას, ღვიძლსა და კუჭ-ნაწლავს.

წარმოების ყველაზე გავრცელებული ტექნოლოგია გაყინვით გამოშრობაა (Freeze-drying / სუბლიმაცია). ამ დროს ყავის ნაყენს ყინავენ, წვრილად ამსხვრევენ და დაბალ ტემპერატურაზე, ვაკუუმურ გარემოში აშრობენ. ამ რთული დამუშავების შედეგად პროდუქტი კარგავს ნატურალურ არომატსა და სასარგებლო თვისებებს.

ვინაიდან ხსნად ყავაში ბუნებრივი კოფეინის შემცველობა დაბალია, მომხმარებელს ენერგიის მისაღებად უფრო მეტი ჭიქის დალევა უწევს. ეს კი ორგანიზმში სინთეტიკური ნივთიერებების დაგროვებას უწყობს ხელს. ნატურალური კოფეინი საკმაოდ ძვირადღირებული ინგრედიენტია, რის გამოც იაფფასიან ხსნად ყავაში მისი ხელოვნური ანალოგებით ჩანაცვლება ჩვეულებრივი პრაქტიკაა.

სწორედ დაბალი ხარისხის გამო, განვითარებულ ევროპულ ქვეყნებში ხსნად ყავაზე მოთხოვნა მკვეთრად შემცირებულია. იგი ძირითადად დაბალი შემოსავლის მქონე რეგიონებსა და განვითარებად ქვეყნებში ინარჩუნებს პოპულარობას თავისი ხელმისაწვდომი ფასის გამო.