გურიის სოფლის ხმა: ყოფილი პოლიტიკოსი ადგილობრივი პრობლემების მოგვარების გზებზე

თბილისის აურზაურისგან შორს, გურიის სოფელ მთისპირში, ახალგაზრდა იურისტი კახა სურგულაძე ახალ ცხოვრებას იწყებს. 2020 წელს, პანდემიის ფონზე, მან ოჯახთან ერთად დედაქალაქი დატოვა და ბავშვობის ოცნება აიხდინა – დასახლდა სოფელში, სადაც ბებია-ბაბუასთან გატარებულმა წლებმა ღრმა კვალი დატოვა მის შინაგან სამყაროზე. მიუხედავად იმისა, რომ პოლიტიკური აქტიურობის პერიოდში შემოსავლის გარეშე დარჩა, უკან დახევა არჩია და რწმენითა და შრომით გადაწყვიტა სოფლად დარჩენა.

წარსულში კახა სურგულაძე აქტიურად იყო ჩართული პოლიტიკურ პროცესებში. ის იყო „ლელო – ძლიერი საქართველოს“ დამფუძნებელი და ოზურგეთის რაიონული ორგანიზაციის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. 2016 წელს კი „ქართულ ოცნებას“ უწევდა დახმარებას, თუმცა მისი გზები მმართველ პარტიასთან მოგვიანებით გაიყო. დღეს, პროფესიით იურისტი, კახა სურგულაძე პოლიტიკაში აღარ არის. მეუღლესთან და სამ შვილთან ერთად ის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მთისპირში ცხოვრობს და ყოველდღიურად აწყდება იმ გამოწვევებს, რომლებსაც ქართული სოფელი ებრძვის.

„დღეს არც ერთ პარტიას აღარ წარმოვადგენ, თუმცა ვხედავ, რომ პოლიტიკური ძალების უმრავლესობა ხალხის რეალურ საჭიროებებს აცდენილია“, – აღნიშნავს სურგულაძე. მისი თქმით, როგორც ოპოზიცია, ისე ხელისუფლება, ხშირად საკუთარი ინტერესებით მოქმედებს. ის მიიჩნევს, რომ სამთავრობო პარტიას გაცილებით მეტი რესურსი აქვს, მაგრამ არ იყენებს მას სოფლის პრობლემების სიღრმისეულად შესასწავლად. „თუ ხელისუფლება რაღაც კარგს აკეთებს, ეს უნდა დაინახო და შეაქო“, – დასძენს ის, რაც ოპოზიციის მიმართ მისი კრიტიკული ხედვის ნაწილია.

სურგულაძე გურიის რეგიონის მუდმივ მიტოვებულობაზე საუბრობს. მისი თქმით, სოფლის მეურნეობაში არსებული პრობლემები, როგორიცაა ფაროსანას შემოსევა, რომელიც თხილს, ლობიოს, ხილსა და ციტრუსს ანადგურებს, არც ერთი პოლიტიკური პარტიის დღის წესრიგში არ დგას. „სადმე მოგისმენიათ, რომელიმე პარტია ამაზე მუშაობდეს? მოსახლეობა საკუთარი ძალებით ვერ მოერევა ფაროსანას“, – კითხულობს ის.

კიდევ ერთი მწვავე საკითხი, რომელსაც კახა სურგულაძე გამოყოფს, სკოლამდელი ასაკის ბავშვების ტრანსპორტირების პრობლემაა. სოფელში ბავშვებს საბავშვო ბაღში მისასვლელად კილომეტრების გავლა უწევთ ფეხით, რადგან მათთვის სპეციალური ტრანსპორტი არ არსებობს, განსხვავებით სკოლის მოსწავლეებისგან. „ეს არ არის ქალაქი, სადაც ტრანსპორტი მუდმივად მოძრაობს. ამას ვერ ხვდება ვერც ხელისუფლება და ვერც ოპოზიცია“, – ამბობს სურგულაძე, რომლის შვილიც ამ პრობლემის წინაშე დგას.

სასმელი წყლის პრობლემა, გზების უხარისხობა და კულტურული თუ სპორტული აქტივობების ხელმიუწვდომლობა სოფლის ბავშვებისთვის – ეს ის „წვრილმანი“ პრობლემებია, რომლებზეც პოლიტიკოსები იშვიათად საუბრობენ. სურგულაძის აზრით, საქართველოში ბევრი ადამიანი საკუთარ თავს პოლიტიკოსს უწოდებს, თუმცა რეალურად, პოლიტიკის მცოდნე ადამიანები თითზე ჩამოსათვლელნი არიან. ის ხაზს უსვამს, რომ არჩევნების პერიოდშიც კი, რეგიონული პრობლემები ხშირად იგნორირებულია, ხოლო მერობის კანდიდატები და საარჩევნო კამპანიები თბილისიდან იმართება.

კახა სურგულაძე, როგორც რიგითი სოფლის მცხოვრები, კონკრეტულ გადაწყვეტილებებს გვთავაზობს: ფაროსანასთან სისტემური ბრძოლა, სკოლამდელი ბავშვებისთვის ტრანსპორტის დანიშვნა, გზებისა და წყლის სისტემების მოწესრიგება, მუნიციპალური ტრანსპორტის ხელმისაწვდომობა დღის ყველა მონაკვეთში და სოფლის სკოლებში კულტურისა და სპორტის მასწავლებლების დანიშვნა, რათა სოფლად მცხოვრებ ბავშვებსაც ჰქონდეთ განვითარების თანაბარი შესაძლებლობები. მისი გზავნილი მარტივია: „იმედი უკეთესობის და შრომა მომავლისთვის – ეს არის, რაც შეგვიძლია და გვევალება“.