წიგნები, რომლებიც საუკეთესოდ აღწერენ დიქტატორების ბუნებას

გაბრიელ გარსია მარკესი „პატრიარქის შემოდგომა“ თუკი ამ თემაზე რაიმეს წაკითხვა (ან გადაკითხვა) ღირს, ეს ბევრისთვის კარგად ცნობილი და საყვარელი რომანია. მარკესის წიგნში ნამდვილი, ცოცხალი „სევდა და მწუხარებაა“ და არა დასავლური ანტიუტოპიების მრისხანე ტოტალიტარიზმი. ის პოლიტოლოგებზე ნაკლებად არ იცნობს ძალაუფლების ტექნოლოგიებს - აქაა პრეზიდენტის ორეულიც, ახლო გარემოცვის მართვის ხელოვნებაც, და კანონებისა და წესების უარყოფაც, როგორც მმართვის მთავარი პრინციპი. მარიო ვარგას ლიოსა „საუბარი კათედრალში“ ლათინური ამერიკის ლიტერატურაში დიქტატორებს ცალკე ჟანრი ეძღვნება (la novela de dictador). რომანი „საუბარი კათედრალში“ მისი ნაწილია და გვიჩვენებს, თუ რამდენად სხვადასხვაგვარად აისახება დიქტატურათა პოლიტიკური რეალობა ანტიუტოპიების ავტორთა წარმოსახვაში და მათი შესრულებით, ვინც ასეთი რეჟიმის პირობებში იზრდებოდა და ცხოვრობდა. დიქტატურა იპყრობს მთელ გონებას, ნიჭიერ ადამიანებს მასთან ბრძოლისაკენ უბიძგებს, საბოლოოდ კი ართმევს მათ ძალისხმევის გაღების შესაძლებლობას და ნაპირზე მოისვრის.      მიგელ ანხელ ასტურიასი „სენიორ პრეზიდენტი“ საკითხავებს შორის თავის შესაქცევად თემით განსაკუთრებულად დაინტერესებულებს გთავაზობთ სამ ფილმს, ესენია: „ბრმების ქვეყანა“ („Land of the Blind“, 2006), რომელშიც დიქტატორები აშინებთ; „V for Vendetta“ (2005), რომელშიც დიქტატორებს ამხობენ და „დიქტატორი“ („The Dictator“, ), რომელშიც მათ დასცინიან.